در نظام معاصر حقوق بین‌الملل، سنجش واقعی تعهدات بشردوستانه در توانایی آن برای حمایت از کودکان در شرایط اشغال طولانی‌مدت نمایان می‌شود؛ جایی که آسیب‌پذیری حیات انسانی بیش از همه بر دوش کودکان است. در این چارچوب، نظر مشورتی دیوان بین‌المللی دادگستری مورخ ۲۲ اکتبر ۲۰۲۵ نقطه عطفی در تحول حقوق اشغال و بازتعریف مسئولیت‌های قدرت اشغالگر به شمار می‌آید. روش بررسی این پژوهش، تحلیلی –توصیفی می‌باشد و شیوه گردآوری اطلاعات با ابزار کتابخانه‌ای است سوال اصلی این مقاله آن است که دیوان چگونه با صدور این نظر مشورتی توانسته است چارچوبی نوین و الزام‌آور برای بازتعریف تعهدات ایجابی قدرت اشغالگر در قبال کودکان ایجاد کند؟ فرضیه اصلی نویسندگان آن است که دیوان با تفسیری موسع از کنوانسیون چهارم ژنو و با تأکید بر پیوند میان حقوق بشردوستانه، منشور ملل متحد و حقوق بشر، مفهوم تعهدات ایجابی قدرت اشغالگر در قبال غیرنظامیان از جمله کودکان را گسترش داد. و هرگونه مانع‌تراشی در برابر فعالیت سازمان‌های بی‌غرض را ناقض اهداف منشور ارزیابی کرد. دیوان با تأکید بر همکاری مؤثر با نهادهای بشردوستانه، مبنایی برای نهادینه‌سازی پارادایم «کودک‌محور» در حقوق اشغال و تقویت حمایت از حق بقا، رشد و سلامت کودکان در سرزمین‌های اشغالی فراهم آورده است.