حق بر توسعه که حقی هم فردی و هم جمعی است و به تمامی افراد و مردم تعلق دارد، به‌عنوان حقی بشری، جهانی بوده و بر تمامی مردم در تمامی کشورها بدون تمایز براساس نژاد، رنگ پوست، جنسیت، زبان، دین، عقاید سیاسی یا سایر عقاید، مبدأ ملی یا اجتماعی، دارایی، تولد یا سایر شرایط اعمال می‌گردد. علاوه‌براین، در عصر کنونی مسئله «توسعه پایدار» نیز مطرح است. توسعه پایدار، به‌عنوان توسعه‌ای تعریف می‌شود که نیازهای نسل حاضر را بدون به‌خطر انداختن توانایی نسل‌های آینده در برآورده کردن نیازهایشان، برآورده می‌سازد. بااین‌حال، توسعه بدون منابع مالی قابل تحقق نمی‌باشد. لذا بدون تردید، پول یکی از مهم‌ترین اختراع‌های بشر در طول تاریخ بوده که برای توسعه کشورها مورد نیاز است. ازاین‌رو تأمین منابع مالی و به-کارگیری روش‌های متنوع آن، یکی از ابزارها و پیش‌نیازها برای کشورها در راستای دستیابی به رشد و توسعه اقتصادی و محقق نمودن اهداف کلان توسعه‌ی آن‌ها است. دراین‌راستا، سازمان ملل متحد فعالیت‌های متعددی در جهت چارچوب‌بندی این امر صورت داده و اسنادی را مورد تصویب قرار داده است. درنتیجه این مقاله با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و بهره-گیری از منابع کتابخانه‌ای، به بررسی رابطه بین تأمین مالی و توقعات بازارهای ملی و صاحبان سرمایه از یک‌طرف و اولویت-های حق بر توسعه از طرف‌دیگر در چارچوب برخی از مهم‌ترین اسناد سازمان ملل متحد می‌پردازد. دراین‌سیاق، اهمیت تأمین مالی پایدار برای تحقق توسعه پایدار و عادلانه تحلیل شده و نقش نهادهای مالی بین‌المللی بازارهای مالی بین‌المللی و دولت‌ها در این زمینه مورد ارزیابی قرار می‌گیرد و درانتها راه‌کارهایی پیشنهاد می‌گردد.