Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 2 2025 09 23 The Impacts of Pandemic Crisis (COVID-19) on Climate Change Commitments آثار بحران پاندمی برتعهدات تغییرات اقلیم 1 21 226671 10.22034/iruns.2025.467275.1142 EN Ali Mashhadi Associate Professor, Public& International law Department , University of Qom, Qom, Iran 0000-0002-7536-8972 Fatemeh Nadalizadeh PhD Researcher in PublicInternational Law. Islamic Azad University. Dubai, United Arab Emirates Tannaz HorriFarahani Researcher in Public International Law & Human Rights, Stockholm, Sweden Journal Article 2024 07 10 The Impacts of Pandemic Crisis (COVID-19) on Climate Change Commitments Abstract: Under international climate change law (ICCL), states have made a number of commitments. UN Framework Convention on Climate Change, (UNFCCC) the Kyoto Protocol, Paris Agreement and the Ozone layer convention are the most important instruments are made in climate change commitments system. The most important commitment of governments is to reduce greenhouse gas emissions The Corona virus crisis has had a direct impact on greenhouse gas emissions. COVID-19 have a significant impact on the set of obligations of states and measures of climate change. The key question is whether this situation will affect the commitments of States to reduce greenhouse gas emissions. The basic presumption of this paper is based on that if such a situation continues, international climate change law will need to be adapted with the post-corona era of international environmental law. Keywords: Climate change law, Greenhouse gas emissions, Post-corona era, Climate change commitments The Impacts of Pandemic Crisis (COVID-19) on Climate Change Commitments Abstract: Under international climate change law (ICCL), states have made a number of commitments. UN Framework Convention on Climate Change, (UNFCCC) the Kyoto Protocol, Paris Agreement and the Ozone layer convention are the most important instruments are made in climate change commitments system. The most important commitment of governments is to reduce greenhouse gas emissions The Corona virus crisis has had a direct impact on greenhouse gas emissions. COVID-19 have a significant impact on the set of obligations of states and measures of climate change. The key question is whether this situation will affect the commitments of States to reduce greenhouse gas emissions. The basic presumption of this paper is based on that if such a situation continues, international climate change law will need to be adapted with the post-corona era of international environmental law. Keywords: Climate change law, Greenhouse gas emissions, Post-corona era, Climate change commitments

http://www.iruns.ir/article_226671_2584dcc76c549e64d1b5600b951b40ba.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 2 2025 09 23 The Motherland: Reviewing A Fuss over Nothing on the Sovereignty over Three Iranian Islands by Mohammad-Ali Movahhed سرزمین مادری: مروری بر کتاب «هیاهو بر سر هیچ...» دربارۀ جزایر سه گانۀ ایرانی نوشتۀ محمدعلی موحد 23 45 224911 10.22034/iruns.2025.509481.1166 EN Sattar Azizi Professor of International Law, Department of Law, Faculty of Humanities, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran 0000-0003-3609-7644 Mousa Karami Ph. D. in Public International Law, Faculty of Law, University of Qom, Qom, Iran. 0000-0002-7536-8972 Journal Article 2025 02 28 Territorial disputes between States are among the most prevalent in international relations and before international courts and tribunals, including the ICJ and ITLOS. Claims made by the United Arab Emirates (UAE) regarding sovereignty over the three islands—Abu Musa, Greater Tunb, and Lesser Tunb—represent a significant case in this respect. This contribution reviews the book A Fuss over Nothing: Examining the Evidence Referred to by the Sheikhs on Claiming the Islands of Lesser Tunb, Greater Tunb, and Abu Musa (hereafter A Fuss Over Nothing) by Mohammad-Ali Movahhed, which supports Iran’s sovereignty over the Three Islands. Originally written in Persian, the book has been translated into French, Turkish, and Arabic as of February 2025. It was written in response to Dispute between the UAE and Iran over the Islands: Abu Musa, Greater and Lesser Tunbs; British Documents (1764-1971), authored by Iraqi writer Walid Hamdi al-Aazami in 1995 (in Arabic). Through nine chapters, including a “Preface” and “Final Words,” Movahhed debunks the UAE’s claims of sovereignty over the three islands, demonstrating that these claims are baseless and weak in view of the documents cited by the Iraqi author. Given the scholarly, precise, and forthright character of its author, A Fuss Over Nothing is an indispensable source for study and research on the subject of Iran’s sovereignty over the three islands. اختلافات سرزمینی میان دولت ها، شایع ترین موارد در روابط بین الملل و نزد دادگاه های و محاکم بین المللی ازجمله دیوان بین المللی دادگستری و ایتلوس هستند. اختلاف میان ایران و امارات متحدۀ عربی دربارۀ حاکمیت بر سه جزیرۀ ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک یکی از مهم ترین موارد در این زمینه است. این نوشتار به مرور کتاب «هیاهو بر سر هیچ: بررسی مدارک مورد استناد شیوخ در ادعا بر جزایر تنب کوچک، تنب بزرگ، ابوموسی» نوشتۀ محمدعلی موحد می پردازد که از حاکمیت ایران بر جزایر سه گانه حمایت می کند. این کتاب که اصل آن به زبان فارسی است و تا اسفند 1403 به زبان های فرانسوی، ترکی و عربی منتشر شده است، در پاسخ به کتاب «اختلاف امارات متحده عربی و ایران بر سر جزایر ابوموسی و تنب های بزرگ و کوچک: اسناد بریتانیا (1971-1764) از نویسندۀ عراقی ولید حمدی الاعظمی نوشته شده که در سال 1373 به عربی منتشر گردید. در خلال 9 فصل شامل «پیش درآمد» و «پایان سخن»، موحد نادرستی ادعاهای امارات متحدۀ عربی دربارۀ حاکمیت بر جزایر سه گانۀ ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک را در کتاب خود اثبات می کند و بی اساسی و ضعف این ادعاها از لحاظ اسناد مورد استنادِ نویسندۀ عراقی در کتاب مورد اشاره را نشان می دهد. با توجه به شخصیت علمی، دقیق و هیاهوپرهیز نویسندۀ آن، کتاب «هیاهو بر سر هیچ» یکی از منابعی است که در مطالعه و تحقیق در موضوع حاکمیت ایران بر جزایر سه گانه گریزی از آن نیست.

http://www.iruns.ir/article_224911_d831511e899cb8bcc738758d78659c57.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 2 2025 09 23 Legal Analysis of Sovereign Immunity in the Light of Restrictive and Absolute Immunity تحلیل حقوقی مصونیت حاکمیتی در پرتو مصونیت محدود و مطلق 47 97 226672 10.22034/iruns.2025.428283.1138 EN Mahshid Yaraghi Esfahani Department of International Law, Faculty of Law and Theology, Shahid Ashrafi Esfahani University, Isfahan, Iran. Journal Article 2023 12 02 Legal Analysis of Sovereign Immunity in the Light of Restrictive and Absolute Immunity Abstract Perhaps the most prominent movement in contemporary international law is that from doctrine based on absolute principles to norms responding to functional needs. Such terminology was expressly used to describe the changes instigated when the contemporary legal system began to abandon “absolute” sovereign immunity in favour of a “restricted” immunity. International law has long imposed limits on the exercise by a state of judicial jurisdiction over other states and their instrumentalities. However, in recent decades that immunity has been reconceived and radically curtailed in a significant number of states. This research examines two main approaches to sovereign immunity, absolute sovereign immunity and restrictive sovereign immunity. This is shown in several areas of sovereign immunity such as civil and criminal jurisdiction. This research argues that absolute immunity should be completely removed from notions of sovereign immunity, as it creates hardship, injustices and inequality before the law. شاید برجسته ترین حرکت در حقوق بین الملل معاصر این باشد که از دکترین مبتنی بر اصول مطلق تا هنجارهایی که به نیازهای کارکردی پاسخ می دهند. چنین اصطلاحاتی به صراحت برای توصیف تغییراتی که سیستم حقوقی معاصر شروع به کنار گذاشتن مصونیت حاکمیتی «مطلق» به نفع مصونیت «محدود» کرد، به کار رفت. حقوق بین‌الملل مدت‌هاست که محدودیت‌هایی را برای اعمال یک کشور صلاحیت قضایی بر سایر دولت‌ها و ابزار آنها وضع کرده است. با این حال، در دهه‌های اخیر، این مصونیت در تعداد قابل توجهی از ایالت‌ها دوباره ایجاد شده و به‌طور اساسی کاهش یافته است. این تحقیق به بررسی دو رویکرد اصلی برای مصونیت حاکمیتی، مصونیت حاکمیت مطلق و مصونیت حاکمیتی محدودکننده می‌پردازد. این در چندین حوزه مصونیت حاکمیتی مانند صلاحیت مدنی و کیفری نشان داده شده است. این تحقیق استدلال می کند که مصونیت مطلق باید به طور کامل از مفاهیم مصونیت حاکمیت حذف شود، زیرا باعث ایجاد سختی، بی عدالتی و نابرابری در برابر قانون می شود.

http://www.iruns.ir/article_226672_633dcbb9ad11e2538d9746523c322f76.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 2 2025 09 23 ‘The Old Man and the Sea’: Acquisitive Prescription in International Law and Mohammad Mosaddegh’s Sovereignty Measures Regarding Iranian Trio Islands «پیرمرد و دریا»: مرور زمان مُملک در حقوق بین الملل و اقدامات حاکمیتی مصدق در قبال جزایر سه گانۀ ایرانی 99 144 226675 10.22034/iruns.2025.517551.1175 EN Mousa Karami Ph. D. in Public International Law, Faculty of Law, University of Qom, Qom, Iran 0000-0002-7536-8972 Rezvan Bagherzadeh Assistant Professor of International Law, Department of Law, Faculty of Humanities, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran 0000-0002-3825-5880 Journal Article 2025 04 17 This article examines the legal implications of Dr. Mohammad Mosaddegh’s actions in defending Iran’s sovereignty over the islands of Abu Musa, Greater Tunb, and Lesser Tunb, in the context of the doctrine of acquisitive prescription in international law. It first analyzes the legal framework governing the acquisition of territorial sovereignty, with a focus on the doctrine of acquisitive prescription—where continuous, peaceful, and unchallenged exercise of authority over a territory may, in limited circumstances, lead to a transfer of sovereignty. The article highlights the stringent conditions required for prescription to apply, emphasizing the necessity of uninterrupted and effective control by the occupying State and the absence of formal objections from the original sovereign. Through a detailed analysis of legal doctrine, international case law, and arbitral awards, it demonstrates that mere passage of time or unlawful occupation does not confer legal title. In this context, the study reviews Iran’s persistent and systematic protests against the British occupation of the islands, including diplomatic, administrative, and legal measures, with a focus on Mosaddegh’s tenure as Foreign Minister, Member of Parliament, and Prime Minister. It argues that Mosaddegh’s actions—such as formal protests, diplomatic communications, parliamentary advocacy, and administrative measures like the establishment of a civil registry on Abu Musa—constituted effective assertions of sovereignty, interrupting the temporal continuity required for acquisitive prescription. The study concludes that Iran’s legal and political efforts, successfully preserved its sovereignty over the islands and prevented the consolidation of British claims under the doctrine of prescription. این مقاله به بررسی پیامدهای حقوقی اقدامات دکتر محمد مصدق در دفاع از حاکمیت ایران بر جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک در چارچوب دکترین مرور زمانِ مُملک در حقوق بین‌الملل می‌پردازد. نخست، با تمرکز ویژه بر دکترین مرور زمان مملک که طبق آن، اِعمال مستمر، مسالمت‌آمیز و بدون اعتراض صلاحیت دولتی بر یک قلمرو ممکن است، تحت شرایطی خاص، به انتقال حاکمیت منجر گردد، چارچوب حقوقی حاکم بر اکتساب حاکمیت سرزمینی تحلیل می‌گردد. مقاله بر شرایط سخت‌گیرانۀ لازم برای تحقق این دکترین ازجمله لزوم کنترل مؤثر و بی‌وقفه توسط دولت متصرف و نبود اعتراض رسمی توسط صاحب اصلی حاکمیت تأکید می‌کند. مقاله، از رهگذر تحلیل دقیق آموزه‌های حقوقی، رویه دیوان‌های بین‌المللی و داوری‌، نشان می‌دهد که صرف گذر زمان یا اشغال غیرقانونی، موجد مالکیت حقوقی نیست. در این راستا، مقاله به بررسی اعتراضات مداوم و سازمان‌یافتۀ ایران علیه اشغال جزایر توسط بریتانیا می‌پردازد؛ اعتراضاتی که در قالب اقدامات دیپلماتیک، اداری و حقوقی به‌ویژه در دوران تصدی مصدق در مقام وزیر امور خارجه، نماینده مجلس و نخست‌وزیر صورت گرفته‌اند. مقاله استدلال می‌کند که اقدامات مصدق، از جمله اعتراضات رسمی، مکاتبات دیپلماتیک، پیگیری‌های پارلمانی و اقدامات اجرایی مانند تأسیس دفتر ثبت احوال در ابوموسی، بیان‌گر اِعمال مؤثر حاکمیت ایران بوده و تداوم زمانی لازم برای تحقق دکترین مرور زمان را مختل کرده است. سرانجام، این مطالعه نتیجه می‌گیرد که تلاش‌های حقوقی و سیاسی ایران، به‌طور مؤثری مانع تثبیت ادعای بریتانیا تحت دکترین مرور زمان شده و حاکمیت ایران بر جزایر مورد نظر را حفظ کرده است.

http://www.iruns.ir/article_226675_a6a80e7f5c12e081ad8a21b363702153.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 2 2025 09 23 The Role of IFC in International Finance in line with the UN Sustainable Development Goals: Relevance of Public or Private Finance نقش شرکت مالی بین‌المللی (IFC) در امور مالی بین‌المللی در راستای اهداف توسعه پایدار سازمان ملل: اهمیت امور مالی عمومی یا خصوصی 145 165 224905 10.22034/iruns.2025.287605.1098 EN Reza Yazdi Dr Reza Yazdi, Director of International Business Law Department, International University of Chabahar. (Corresponding author). Mahmood Bagheri Dr Mahmood Bagheri, Associate Professor, University of Tehran, Faculty of Law. Journal Article 2021 05 23 The main objective of the International Finance Corporation (IFC) as a member of the World Bank Group, is to advance economic development and reduce poverty by financing private sector projects in developing countries. Private sector projects are the threshold to every country’s economy and actually, they are the building block of each economy. It is the private sector which can deal with projects zeroing in on infrastructures. In this paper the question whether in reality the IFC is playing an effective role of private and public international financing to achieve the Sustainable Development Goals (SDGs) effectively, will be examined. In order to respond to this question, reference will be made to issues such as public-private partnership framework/nature of IFC’s performance. This paper concludes that, in practice, it is not clear that where the largest development impact of financing is to be found to meet the SDGs effectively, hence the IFC has no choice but to play a hybrid role in private and public international financing as this will increase its efficiency and capability to become an effective international financial institutions. هدف اصلی موسسه مالی بین‌المللی (IFC) به عنوان عضوی از گروه بانک جهانی، پیشبرد توسعه اقتصادی و کاهش فقر از طریق تأمین مالی پروژه‌های بخش خصوصی در کشورهای در حال توسعه است. پروژه‌های بخش خصوصی، آستانه ورود به اقتصاد هر کشوری هستند و در واقع، آنها سنگ بنای هر اقتصادی محسوب می‌شوند. این بخش خصوصی است که می‌تواند با پروژه‌هایی که بر زیرساخت‌ها تمرکز دارند، سروکار داشته باشد. در این مقاله، این سؤال که آیا واقعا، IFC نقش مؤثری در تأمین مالی بین‌المللی خصوصی و عمومی برای دستیابی به اهداف توسعه پایدار سازمان ملل (SDGs) ایفا می‌کند، بررسی خواهد شد. برای پاسخ به این سؤال، به موضوعاتی مانند چارچوب مشارکت عمومی-خصوصی و ماهیت عملکرد IFC اشاره خواهد شد. این مقاله نتیجه می‌گیرد که در عمل، مشخص نیست که بیشترین تأثیر توسعه‌ای تأمین مالی در کجا قرار دارد تا به طور مؤثر SDGs را برآورده کند، از این رو IFC چاره‌ای جز ایفای نقشی ترکیبی در تأمین مالی بین‌المللی خصوصی و عمومی ندارد، زیرا این امر کارایی و توانایی آن را برای تبدیل شدن به یک مؤسسه مالی بین‌المللی پیشرو افزایش می‌دهد.

http://www.iruns.ir/article_224905_4e340ba4eaeb70c87b9205d08b51a2e3.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 2 2025 09 23 "The Resurrection of Words": Conformity with the General Assembly and the International Court of Justice's Dismay at Israel's Actions in the Palestine Advisory Opinion 2024 «رستاخیز کلمات»: همنوایی به ستوه آمدن مجمع عمومی و دیوان بین المللی دادگستری از اقدامات اسرائیل در نظر مشورتی فلسطین 2024 166 177 231376 10.22034/iruns.2025.517046.1173 EN Abdollah Abedini Faculty member of the Institute for Research and Development of Humanities (Samat) Journal Article 2025 04 15 The 19 July 2024 advisory opinion of the International Court of Justice in the case of “Legal Consequences of Israel’s Policies and Practices in the Occupied Palestinian Territories, Including East Jerusalem” reflects the efforts of the international legal community to put an end to the wrongful policies and practices that Israel has taken in the Occupied Palestinian Territories for decades. In this case, while examining various aspects of the questions raised by the United Nations General Assembly, the Court took up another lasting precedent on various issues of international law, including the status of the right to self-determination, the concept of occupation, and the consequences of prolonged occupation. Even in some passages of the Court’s decision, there have been references to Israel’s violation of the rule prohibiting apartheid which is considered one of the important contributions of the Court. Along the same lines, various other issues have been raised in this Advisory Opinion through the raising of general questions by the Assembly, each of which requires a separate examination. In this article, we will review the most important findings and contributions of the Court in the Palestine Advisory Opinion 2024. نظر مشورتی 19 جولای 2024 دیوان بین‌المللی بین‌المللی دادگستری در قضیه «پیامدهای حقوقی ناشی از سیاست‌ها و عملکرد اسرائیل در سرزمین‌های اشغالی فلسطین از جمله بیت‌المقدس شرقی» گویای تلاش‌های جامعه حقوقی بین‌المللی برای پایان دادن به رویکرد و اقدامات متخلفانه‌ای است که اسرائیل در طول چند دهه در سرزمین‌های اشغالی فلسطین در پیش گرفته است. دیوان در این قضیه ضمن بررسی ابعاد مختلف سوالات مطرح شده از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد، رویه ماندگار دیگری در خصوص موضوعات مختلف حقوق بین‌الملل از جمله جایگاه حق تعیین سرنوشت، مفهوم اشغال و پیامدهای اشغال طولانی مدت برجای گذارد. حتی در فرازهایی از تصمیم دیوان به نقض قاعده منع آپارتاید از سوی اسرائیل اشاراتی صورت گرفته است که در نوع خود جالب توجه است و یکی از آورده‌های مهم دیوان قلمداد می‌گردد. در همین مسیر موضوعات مختلف دیگری در این نظریه به واسطه طرح پرسش‌های عام و کلی از سوی مجمع، مطرح شده است که هریک مجال بررسی مجزای دیگر را مط‌طلبد. در این نوشتار مروری بر مهم‌ترین یافته‌ها و آورده‌های دیوان در نظر مشورتی فلسطین 2024 خواهیم داشت.

http://www.iruns.ir/article_231376_89ada548b3db0474069a6f3fbadd632e.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 2 2025 09 23 Enforcement of contractual obligations in light of sanctions by third countries and institutions: An assessment of French case law اجرای تعهدات قراردادی در پرتو تحریم های کشورها و نهادهای ثالث: ارزیابی رویه قضایی فرانسه 178 197 226673 10.22034/iruns.2025.349431.1113 EN Saeid Baghban Kondori PhD Student, Public International Law, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran, Tehran, Iran. 0000-0001-6390-4398 Journal Article 2022 06 28 The increase in sanctions during the last two decades has created numerous legal issues in contractual disputes, in particular before national courts. It is clear that the national courts of the sanctioning country, in the process of decision making, take into consideration the sanctions laws imposed by third entities; In case the laws conflict with the rights and obligations of the dispute parties, these courts will set the final judgment in accordance with their internal sanctions laws. Nevertheless, the question is whether, in the process of decision making, the court can take into account the sanctions laws of foreign origin that have been imposed by third countries or institutions to describe, interpret and apply the legal and contractual obligations of the dispute parties. In this article, an attempt is made to examine this legal question with a case analysis of the approach and procedure of the French courts. The findings from the review of the French judicial procedure show that the courts of this country do not ignore the application of the overriding mandatory rules of the law governing the dispute in contract disputes in which there is an element of sanctions of foreign origin; In the French jurisprudence, there are examples in which the court has considered these rules or the sanctions imposed by a foreign country at the level of the substantive law of France. .افزایش تحریم‌ها طی دو دهه اخیر مسائل حقوقی متعددی را در اختلافات قراردادی به ویژه نزد دادگاه‌های ملی ایجاد کرده است. روشن است که دادگاه‌های ملی کشور واضع تحریم، در فرآیند تصمیم‌گیری برای صدور رای، قوانین تحریمی را که از سوی دولت ثالث وضع شده اند مورد توجه قرار می‌دهند و در صورت تعارض این قوانین با حقوق و تعهدات طرفین دعوی، حکم نهایی را با رعایت قوانین تحریمی داخلی خود تنظیم می‌کنند. با این وجود، این سوال مطرح است که آیا در فرایند تصمیم گیری برای صدور رای دادگاه می‌تواند برای توصیف، تفسیر و اعمال تعهدات قانونی و قراردادی اصحاب دعوا، قوانین تحریمی با منشأ خارجی را که توسط کشورها یا نهادهای ثالث وضع شده‌اند مورد توجه قرار دهد. در این مقاله تلاش شده تا این سوال حقوقی با مطالعهتحلیل موردی رویکرد و رویه دادگاه‌های فرانسه بررسی شود. یافته‌های ناشی از بررسی رویه‌قضایی فرانسه نشانگر این است که دادگاه‌های این کشور، در اختلافات قراردادی که در آن‌ها عنصر تحریم‌ با منشأ خارجی وجود دارد دادگاه‌های فرانسه اعمال قواعد‌امری مرجح قانون حاکم بر دعوا را نادیده نمی‌گیرند و در رویه قضایی نمونه‌هایی وجود دارد که در آن‌ها دادگاه این قواعد یا همان تحریم های وضع شده توسط کشورخارجی را در سطح قانون ماهوی فرانسه مدنظر قرار داده اند.

http://www.iruns.ir/article_226673_3d6591263518c49f6af39c4dc452ba34.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 2 2025 09 23 The book "Public International Law" by Muhammad Mazaher(Sadigh Hazrat); a testament to more than a century of translation and compilation of international law in Iran کتاب «حقوق بین‌الملل عمومی» اثر محمد مظاهر(صدیق حضرت)؛ گواهی بر بیش از یک قرن ترجمه و تالیف حقوق بین‌الملل در ایران 198 205 224912 10.22034/iruns.2025.515154.1170 EN Sadegh Bashire PhD student in International Law at Allameh Tabatabaei University and head of the Youth Committee of the Iranian Association for United Nations Studies. Journal Article 2025 04 05 The seven-hundred-page book on public international law by Muhammad Mazaher, also known as Sadigh Hazrat, was written in 1911 and was used by law students for many years as one of the first Persian sources of international law. Gradually, especially after the changes that international law had undergone with the bitter experience of two world wars, this valuable book was replaced by newer and more up-to-date texts. Now, more than a century has now passed since the publication of Sadigh Hazrat's book, and this work is part of the history of Iranian law that requires study, scrutiny, and examination in order to preserve it as the scientific heritage of Iran and transfer it to future generations. On the pretext of republishing this book in 2025 by the Encyclopedia of Iranistics Publications, this article revisits its contents and briefly introduces the work and its author; a precious book that is a testament to more than a century of translation and compilation of international law in Iran. کتاب هفتصد صفحه‌ای حقوق بین‌الملل عمومی اثر محمد مظاهر ملقب به صدیق حضرت در سال ۱۲۹۰ کتابت شد و به عنوان یکی از نخستین منابع فارسی حقوق بین‌الملل تا سال‌های متمادی مورد استفاده دانشجویان حقوق بود. رفته‌رفته بخصوص پس از تحولاتی که حقوق بین‌الملل با تجربه تلخ دو جنگ جهانی به خود دیده بود، این کتاب ارزشمند جای خود را به کتب حقوق بین‌المللی جدید و بروز داد. اکنون بیش از یک قرن از نشر کتاب صدیق حضرت گذشته و این اثر بخشی از تاریخ حقوق ایران‌‌ بوده که مستلزم مطالعه، تدقیق و بررسی است تا به عنوان میراث علمی این سرزمین حفظ و به نسل‌های بعدی انتقال یابد. به همین منظور و به بهانه بازنشر این کتاب در سال ۱۴۰۳ توسط انتشارات دایره‌المعارف ایرانشناسی، مقاله حاضر نگاهی تحلیلی به مطالب آن داشته و به معرفی مختصر اثر و نویسنده‌اش پرداخته است؛ کتاب گران‌سنگی که گواهیست بر بیش از یک قرن ترجمه و تالیف حقوق بین‌الملل در ایران.

http://www.iruns.ir/article_224912_ad932c94102b7e4f1b21712e26465725.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 2 2025 09 23 The Matter of Life and Death: Cyberattacks on Healthcare Infrastructure with Emphasis on the Discussions of the November 2024 UN Security Council Session مسئله مرگ و زندگی؛ حملات سایبری به زیرساخت‌های بهداشتی با تأکید بر مباحث مطروحه در جلسه نوامبر 2024 شورای امنیت 206 220 226674 10.22034/iruns.2025.512631.1169 EN Kian Biglarbeigi Ph.D. Student in International Law, Faculty of Law and Political Science, Tehran University, Tehran, Iran. 0000-0001-8659-0299 Sattar Azizi Professor, Department of Law, Faculty of Humanities, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran. 0000-0003-3609-7644 Journal Article 2025 03 17 The right to benefit from scientific progress, including modern technologies, has always been regarded as one of the fundamental human rights. Today, technology has become an exceptionally valuable tool for identifying deficiencies within specific industries and for addressing problems swiftly and efficiently. This rapidly advancing technology holds particular significance in the field of healthcare. In this context, there is no doubt that technology has strengthened the realization of the right to health; however, it has simultaneously contributed to its violation and erosion. Cyberattacks targeting medical and healthcare facilities are on the rise, placing global healthcare infrastructures at serious risk, significantly disrupting the delivery of medical services, endangering patient safety, and destabilizing healthcare systems worldwide. Consequently, cyberattacks on healthcare infrastructures constitute a global threat that cannot be ignored. During the United Nations Security Council session held on 8 November 2024, convened at the request of France, Japan, Malta, the Republic of Korea, Slovenia, the United Kingdom (the Council’s rotating presidency for November), and the United States of America, the United States specifically accused Russia of conducting such attacks. Therefore, this article, employing a descriptive–analytical approach and relying on library-based sources, seeks to examine this issue in light of the discussions and findings of that session. حق بهره‌‌مندی از پیشرفت‌‌های علمی، از جمله فناوری‌های نوین، همواره یکی از حقوق اساسی بشر قلمداد شده است. امروزه فناوری به ابزاری بسیار مفید برای شناسایی نقص‌ها در یک صنعت خاص و هم‌چنین برای رفع سریع و کارآمد مشکلات تبدیل شده است. این فناوری که به سرعت درحال پیشرفت است، به‌ویژه در حوزه بهداشت و درمان اهمیت زیادی دارد. در این‌سیاق، امروزه بدون شک فناوری توانسته است احقاق حق سلامت را تقویت کند، با این‌حال، از سویی باعث نقض و تضعیف این حق شده است؛ چراکه حملات سایبری به مراکز بهداشتی و درمانی درحال افزایش است، زیرساخت‌‌های مراقبت‌های بهداشتی جهان در معرض خطر جدی قرار دارد، تأثیرات قابل توجهی بر ارائه خدمات بهداشتی صورت گرفته، ایمنی بیماران به خطر افتاده و سیستم‌‌های بهداشتی در سرتاسر جهان متزلزل شده است. از این‌رو حملات سایبری به زیرساخت‌های مراقبت‌‌های بهداشتی، تهدیدی جهانی است که نمی‌‌توان آن را نادیده گرفت. در جلسه مورخ 8 نوامبر 2024 شورای امنیت نیز که به درخواست فرانسه، ژاپن، مالت، جمهوری کره، اسلوونی، بریتانیا (رئیس دوره‌‌ای شورای امنیت در ماه نوامبر) و ایالات متحده آمریکا برگزار شد، ایالات متحده آمریکا به‌صورت خاص، روسیه را به انجام این حملات متهم کرد. لذا در این مقاله سعی شده است با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی و شیوه‌ گردآوری اطلاعات به‌صورت کتابخانه‌ای، به بررسی این موضوع در پرتو این جلسه پرداخته شود.

http://www.iruns.ir/article_226674_ec7bda8ebac57a8278ca44ab4a5994a6.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 2 2025 09 23 ?Rules-based international order: simple synonym or deviation from international law نظم بین‌المللی مبتنی بر قواعد: مترادفی ساده و یا انحراف از حقوق بین‌الملل؟ 222 237 224913 10.22034/iruns.2025.515233.1171 EN Masoumeh Hosseini PhD student in International Law, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran. Tehran, Iran. Journal Article 2025 04 08 The unilateralism of the United States in the global arena and its justifications for adopting some of its foreign policies, especially since the beginning of the new millennium, have led to the idea that the United States has moved beyond the multilateral order based on international law and wants to form a unipolar world centered on itself, and for this reason, it has replaced international law with the term "rules-based international order." In such a way that the term "international law" is not heard or seen in most speeches by American officials and correspondence and documents issued by government authorities, whether domestic or foreign. Of course, Europe also accompanies the United States in this program, with a slight difference in attitude and practice, which has caused China and Russia and their allies to object to this. In fact, the aforementioned governments consider this behavior of the West as a factor in increasing its hegemony at various political and economic levels and exercising surveillance and neo-colonialism over other regions of the world. While understanding the existing concerns, this article seeks to answer the question of whether the use of the term rules-based international order by the United States and its allies is a simple synonym for international law or a substitute for international law by referring to library sources, documents issued by Western governments, and examining their performance in the international arena. Considering the performance history of the United States, it seems that their intention is to replace international law with their own rules-based international order. یکجانبه‌گرایی ایالات متحده امریکا در عرصه جهانی و دلایل توجیهی آن برای اتخاذ برخی سیاست‌های خارجه خود بطور ویژه از آغاز هزاره جدید، سبب شده است تا این ایده مطرح گردد که ایالات متحده از نظم چندجانبه مبتنی بر حقوق بین‌الملل عبور کرده است و خواستار شکل‌گیری جهانی تک‌قطبی با محوریت خود است و به همین دلیل اصطلاح «نظم بین‌المللی مبتنی بر قواعد» را جایگزین حقوق بین‌الملل کرده است. به نحوی‌که در اکثر سخنرانی‌های مقامات امریکایی و مکاتبات و اسناد صادره از مراجع دولتی آن چه در حوزه داخلی و چه خارجی، اصطلاح حقوق بین‌الملل شنیده و دیده نمی‌شود. البته اروپا نیز با اندکی تفاوت در نگرش و عملکرد، ایالات متحده را در این برنامه همراهی می‌کند که سبب شده است کشورهای چین و روسیه و متحدان آنها به این امر معترض شوند. در واقع دولت‌های مزبور این رفتار غرب را به نوعی عاملی برای افزایش هژمونی خود در سطوح مختلف سیاسی و اقتصادی و اعمال نظارت و استعمار نو بر سایر مناطق جهان می‌دانند. مقاله حاضر ضمن درک نگرانی‌های موجود، با مراجعه به منابع کتابخانه‌ای، اسناد صادره از سوی دولت‌های غربی و بررسی عملکرد آنها در حوزه بین‌المللی درصدد پاسخ به این پرسش است که آیا کاربرد اصطلاح نظم بین‌المللی مبتنی بر قواعد از سوی امریکا و متحدان آن، مترادفی ساده برای حقوق بین‌الملل است و یا جایگزین آنها برای حقوق بین‌الملل؟ با توجه به سوابق عملکرد ایالات متحده به نظر می‌رسد که قصد آنها، جا انداختن نظم بین‌المللی مبتنی بر قواعد مدّنظر خود بجای حقوق بین‌الملل است.

http://www.iruns.ir/article_224913_3a63590b2e4a6244861dd858cd348a33.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 2 2025 09 23 A Reflection on the Legal Nature of Soft Law Instruments in International Law; with an Emphasis on the ILC’s Report on Non-Legally Binding Agreements تأملی بر ماهیت حقوقی اسناد نرم در حقوق بین‌الملل؛ با تأکید بر گزارش کمیسیون حقوق بین الملل راجع‌به موافقتنامه های غیرالزام‌آور 238 255 231377 10.22034/iruns.2025.516289.1172 EN Mahshid Ajeli Lahiji PhD in International Law, Faculty of Law and Political Science, Allameh Tabatabaei University, Tehran, Iran. (Corresponding author) Seyed Ali Hosseini Azad ** PhD in International Law, Faculty of Law and Political Science, Allameh Tabatabaei University, Tehran, Iran. Journal Article 2025 04 11 This article examines the legal nature of non-binding instruments in international law, with a particular focus on the International Law Commission's (ILC) report on non-binding agreements. In recent years, states have increasingly preferred using non-binding instruments over binding treaties due to their greater flexibility, confidentiality, immediacy of effect, and their capacity to facilitate the gradual development of international norms. However, identifying the legal status and implications of such instruments remains complex. In 2022, the ILC placed this topic on its long-term agenda and appointed Mr. Mathias Forteau as Special Rapporteur in 2023. In this study, using a descriptive-analytical method, it is examined that the first report essentially centers on clarifying terminology and distinguishing binding agreements from non-binding ones. The report also addresses the potential legal effects of non-binding agreements. Although these instruments do not create binding obligations under international law, they may still have legal relevance—for example, by contributing to the formation of customary international law or influencing the interpretation of treaties and understanding the legal character and potential effects of non-binding international agreements is essential to prevent unintended consequences in international relations. مقاله حاضر با تمرکز بر گزارش کمیسیون حقوق بین‌الملل در خصوص موافقتنامه‌های غیرالزامی به بررسی ماهیت حقوقی این اسناد در حقوق بین‌الملل می‌پردازد. در سال‌های اخیر، تمایل دولت‌ها به استفاده از اسناد غیرالزامی به‌جای معاهدات الزام‌آور افزایش یافته است؛ چراکه این اسناد انعطاف‌پذیرتر، قابل اصلاح، محرمانه و دارای اثر فوری‌اند و می‌توانند مسیر توسعه تدریجی هنجارهای بین‌المللی را هموار کنند. با این حال، پیچیدگی‌هایی در تشخیص جایگاه حقوقی این اسناد وجود دارد.کمیسیون حقوق بین‌الملل در سال ۲۰۲۲ بررسی این موضوع را در دستور کار خود قرار داد و در سال ۲۰۲۳ ماتیاس فورتئو را به عنوان گزارشگر ویژه تعیین کرد. در این مطالعه به روش توصیفی تحلیلی بررسی می‌شود که اساساً تمرکز نخستین گزارش کمیسیون بر تحلیل ترمینولوژی و نحوه معیارهای تمایز بین موافقتنامه‌های الزام‌آور و غیرالزام‌آور بوده است. گزارش همچنین به بررسی آثار حقوقی احتمالی این اسناد می‌پردازد. در واقع، گرچه این اسناد الزام‌آور نیستند، ممکن است واجد برخی آثار حقوقی مانند کمک به شکل‌گیری حقوق عرفی یا تأثیر بر تفسیر معاهدات باشند و شناخت دقیق ماهیت و آثار این اسناد برای جلوگیری از تبعات ناخواسته در روابط بین‌المللی ضروری است.

http://www.iruns.ir/article_231377_9cc6ee2ac555acf522276ede65986cc9.pdf