Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 4 1 2023 03 01 Ius Sanguinis a Matre in Iran's Nationality Law اِعمال اصل خون در حقوق تابعیت ایران 1 22 168476 10.22034/iruns.2023.168476 EN Sattar Azizi Bu-Ali Sina University 0000-0003-3609-7644 Hossein Hossein Hosseinimahjoob دانشجوی دکتری حقوق بین الملل Journal Article 2023 03 14 The traditional approach of states to grant nationality has been applied in discriminatory manner between parents, but the equality movement has fundamentally changed the approach of states in favor of parental equality. The main question of this article is what is the role of the mother in Iran` nationality law regarding the transfer of her nationality to the child? The Iranian legislature's approach in this regard was initially based on discrimination between Iranian parents in transferring nationality to their children, but gradually, this approach has been moving towards the elimination of discrimination. The Iranian legislature` approach in this regard should be examined in three different categories. In Civil code of Iran, the role of the mother was completely ignored. According to Single Act of 2006, in case of the child born in Iran of an Iranian mother and a foreign father, the nationality of Iran would be granted to the child. In 2019, this regulation was amended and children born abroad Iran are also granted Iranian nationality. But there is still a discrimination between the parents, because a child whose mother is Iranian and whose father is foreigner, will be granted Iranian nationality if it would not contrary to national security. Meanwhile, Iranian Nationality is granted to child born of Iranian Father and whose mother is foreigner unconditionally. رویکرد سنتی دولتها در اعطای تابعیت، مبتنی بر تبعیض میان پدر و مادر بوده است اما جنبش برابریخواهی، تغییری اساسی در رویکرد دولتها به نفع تساوی والدین ایجاد کرد. سوال اساسی این پژوهش آن است که چند کشور در جهان، از رویکرد تبعیض‌آمیز استفاده می‌کنند و موضع نظام حقوقی ایران در این ارتباط چیست؟ در حال حاضر، تنها 25 دولت در جهان، همچنان میان مادر و پدر در اعطای تابعیت به فرزند، تفاوت قائل هستند. در این مقاله، قوانین مختلف دولتها از جمله ایران، طی مطالعه‌ای تطبیقی بررسی گردید و کشورهایی که همچنان در این ارتباط، تبعیض‌آمیز عمل می‌کنند، مشخص شد. رویکرد قانونگذار ایران در این ارتباط را می‌بایست در سه مرحله مختلف بررسی کرد. در قانون مدنی، نقش مادر به کلی نادیده گرفته‌شده بود. به موجب ماده واحده سال 1385،درصورت تولد فرزند در ایران از مادر ایرانی و پدر خارجی، تابعیت ایران به فرزند اعطاء می‌گردید. در سال 1398 این مقرره اصلاح شد و به فرزندان متولد در خارج ایران نیز تابعیت ایران داده می‌شود. اما همچنان میان پدر و مادر تفاوت وجود دارد زیرا به فرزندی که مادرش ایرانی و پدرش خارجی است، تابعیت ایران در صورتی که خلاف مصالح امنیتی کشور نباشد، اعطاء خواهد شد. http://www.iruns.ir/article_168476_8b0084d14d62890f576b0dd668b5542a.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 4 1 2023 03 01 The Decision of the International Criminal Court in the Palestine Situation: A Beginning in the Prevention of Impunity for Israeli Crimes رأی شعبه مقدماتی دیوان کیفری بین المللی در وضعیت فلسطین: آغازی در جلوگیری از بی کیفرمانی جنایات اسرائیل 23 48 168478 10.22034/iruns.2023.168478 EN Sajjad Abbassi  Ph.D. Student in Criminal Law and Criminology, Urmia University 0000-0002-3261-5830 Journal Article 2023 03 14 On 20 December 2019, in the initial examination of the Palestine situation, the Prosecutor of the International Criminal Court (ICC) sought confirmation by the Pre-Trial Chamber to ensure an immediate investigation. On 22 January 2020, the Prosecutor therefore requested a ruling, in accordance with Article 19(3) of the Rome Statute and based on the opinion of the Pre-Trial Chamber, concerning the matter of jurisdiction in the Palestine situation. On 5 February 2021, the ICC Pre-Trial Chamber decided, by the majority, that the Court’s jurisdiction in the Situation in Palestine, a State Party to the ICC Statute, extends to the territories occupied by Israel since 1967, namely Gaza and the West Bank, including East Jerusalem. Palestine has thus agreed to be treated as a State Party to the ICC Statute, and based on Resolution 1967 and the Advisory Opinion of International Court of Justice, has the right of referral of the situation. دادستان دیوان کیفری بین المللی در تاریخ 20 دسامبر 2019 در بررسی اولیه از وضعیت فلسطین تشخیص داد که کلیه معیارهای قانونی برای آغاز تحقیق طبق اساسنامه رعایت شده است لکن به منظور اطمینان از انجام سریع تحقیقات به دنبال تأیید این موضوع به وسیله شعبه بود. لذا دادستان در 22 ژانویه 2020 وفق بند 3 ماده 19 اساسنامه تقاضای صدور حکم مبنی بر اعلام نظر شعبه مقدماتی در خصوص موضوع صلاحیت در وضعیت فلسطین را نمود. در 5 فوریه 2021 شعبه مقدماتی دیوان کیفری بین المللی با اکثریت اعلام کرد که صلاحیت دیوان در وضعیت فلسطین به عنوان یک دولت عضو اساسنامه دیوان در مناطقی نظیر نوار غزه و کرانه باختری شامل قدس شرقی که از سال 1967 توسط اسرائیل مورد اشغال قرار گرفته می شود. بنابراین این موضوع مورد پذیرش قرار گرفت که در خصوص فلسطین به عنوان یک کشور عضو اساسنامه رفتار شود و بر اساس قطعنامه 1967 و نظر مشورتی دیوان بین المللی دادگستری حق ارجاع وضعیت را دارد. http://www.iruns.ir/article_168478_8a1687d209bd5c921765929b8021cc83.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 4 1 2023 03 01 Trade-Restrictive Measures on SPS Agreement: A Case Study of China's Restrictions on Trade in the Context of COVID-19 Pandemic محدودیت‌های تجاری بر موافقت‌نامه اقدامات بهداشتی و بهداشت گیاهی: مطالعه موردی اقدامات تجاری چین در مقابله با شیوع کووید-19 49 70 168479 10.22034/iruns.2023.168479 EN Shahriar Kazemiazar faculty of law, Shahid Beheshti universit Mahsa Yazdi faculty of law shahid beheshti university Journal Article 2023 03 14 The outbreak of COVID-19 has led to shortages of essential medical supplies and equipment, creating significant barriers to the global supply chain. A number of countries have imposed trade restrictions in response to internal challenges posed by COVID-19, including threats to the health of their citizens. Since June 2020, China turned its eyes on trade measures to battle the spread of COVID-19 in its country. Extensive testing of containers and the content of imported food and agricultural products leading to complete import bans of specific products; including poultry products from Tyson Foods Inc., were among these trade restrictions. These measures have been met by harsh criticisms from other World Trade Organization (WTO) members who questioned their legality under the Agreement on the Application of Sanitary and Phytosanitary Measures (SPS Agreement). The purpose of this article is to examine the legitimacy of the trade restrictions imposed by China in response to COVID-19 pandemic, namely the suspension of imports on Tyson Foods Inc. (Tyson) under the SPS Agreement framework. The SPS Agreement State Parties may, through the implementation of legitimate sanitary and phytosanitary measures, prevent the import of harmful goods that threaten the health of their citizens. Since WTO aims to liberalize trade, the implementation of any trade restrictions is subject to the terms and conditions ignoring which would lead to the international responsibility of the member state. شیوع کووید-19، منجر به کمبود مواد و تجهیزات اساسی پزشکی شد و موانعی مهم بر سر زنجیره جهانی تأمین کالا ایجاد کرد. برخی از کشورها در پاسخ به چالش داخلی ایجاد شده ناشی از بحران کرونا، ازجمله تهدید سلامت شهروندان خویش، محدودیت‌های تجاری بر واردات و صادرات کالا اعمال کرده‌اند. در چنین شرایطی، از ژوئن 2020، چین به‌منظور پیشگیری از شیوع هرچه بیشتر ویروس کرونا از انجام امور و اقدامات تجاری خودداری نمود. آزمایش گسترده کانتینرها و محتوای مواد غذایی وارداتی و محصولات کشاورزی تا ممنوعیت کامل واردات برخی محصولات غذایی خاص ازجمله محصولات مرغ از کارخانه مواد غذایی تایسون در زمره این محدودیت‌های تجاری بود. این اقدامات با انتقاد شدید سایر اعضای سازمان جهانی تجارت روبرو شد و قانونی بودن این تدابیر را تحت موافقت‌نامه اعمال اقدامات بهداشتی و بهداشت گیاهی مورد نقد قرار دادند. هدف این مقاله، بررسی مشروعیت محدودیت‌های تجاری اعمال شده از سوی چین در مبارزه با شیوع کووید-19 در چارچوب موافقت‌نامه اقدامات بهداشتی و بهداشت گیاهی است. کشورهای عضو این موافقت‌نامه می‌توانند از طریق اعمال اقدامات بهداشتی و بهداشت گیاهی مشروع، مانع از ورود کالاهای مضر و تهدیدکننده سلامت و حیات شهروندانشان به داخل قلمروشان شوند. از آنجایی که هدف سازمان تجارت جهانی آزادسازی تجارت است، اعمال هرگونه محدودیت تجاری با شرایط و ضوابطی همراه است که نادیده گرفتن آن‌ها موجب مسؤولیت بین‌المللی دولت عضو خواهد شد. http://www.iruns.ir/article_168479_a0c4e9e5a6138b6273d0ed7f442cba80.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 4 1 2023 03 01 Arrest and Detention of the Iranian Diplomat: What Is the Response of International Law? دستگیری و بازداشت دیپلمات ایرانی: پاسخ حقوق بین الملل چیست؟ 73 95 168480 10.22034/iruns.2023.168480 EN Ali Masoudianvarzaneh Department of Public and International Law, Faculty of Law and Political Sciences, Allameh Tabataba&#039;i University, Tehran, Iran 0000-0003-4827-568X Mohammadjavad Aghabagheri Department of Criminal Law, Faculty of Law, University of Edalat Journal Article 2023 03 14 The arrest of a diplomat of the Islamic Republic of Iran by the German police, which took place on 1 July 2018, became a news-making event; as a result, the 1961 Vienna Convention on Diplomatic Relations, and in particular its Article 40, turns out to be the matter of debate. Mr. Assadollah Assadi's car was stopped on his way back to his office in Vienna while crossing through a third country in Germany, where he was arrested on certain charges. The investigation process of the case took two years, and finally on 15 July 2020, the case was delivered to a court in Belgium. This article focuses on three main issues. First, it assesses the scope and content of Article 40 of the Vienna Convention on Diplomatic Relations as well as the requirements set forth in this article. To this end, various similar cases in different jurisdictions will be explored. Second, it addresses the applicability <em>vel non</em>e of the State responsibility, and third, it refers to the dispute settlement mechanism to which Iran might resort in order to protect the rights of its diplomat. This article argues that, concerning the case of Mr. Asssadollah Assadi, Germany and Belgium have violated the relevant principles of diplomatic law and, accordingly, these States must be held internationally responsible for their internationally wrongful acts. در ژوئیه 2018، دستگیری یک دیپلمات جمهوری اسلامی ایران توسط پلیس آلمان به یک رویداد خبرساز تبدیل شد و بار دیگر کنوانسیون وین در رابطه با روابط دیپلماتیک 1961 و به ویژه ماده 40 آن موضوع مورد توجه قرار گرفت. خودروی آقای اسدالله اسدی در راه بازگشت به دفترش در وین هنگام عبور از کشور ثالث در آلمان متوقف شد و به اتهاماتی دستگیر شد. روند رسیدگی به پرونده دو سال به طول انجامید و سرانجام روز چهارشنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۹ پرونده به یکی از دادگاه های بلژیک تحویل داده شد. این مطالعه بر سه موضوع اصلی تمرکز دارد. ابتدا به حوزه و همچنین الزامات مندرج در ماده 40 کنوانسیون وین در مورد روابط دیپلماتیک می پردازد. بدین منظور، قضایای مشابه مختلف در حوزه های قضایی مختلف مورد استناد قرار خواهد گرفت. ثانیاً، قابلیت اعمال مسئولیت دولت می پردازد، و ثالثا، به مکانیسم حل و فصل اختلاف اشاره می شود که ایران ممکن است برای حمایت از حقوق دیپلمات خود به آن متوسل شود. با وجود این، نمی توان منکر این واقعیت شد که بهترین روش برای حل و فصل اختلافات بین المللی ناشی از مسائل دیپلماتیک از طریق مذاکره است. در پایان، نویسندگان به این نتیجه رسیدند که رفتار دولت های آلمان و بلژیک را می‌توان نقض قوانین دیپلماتیک تلقی کرد و آنها را در سطح بین‌المللی مسئول اعمال متخلفانه بین‌المللی خود دانست. http://www.iruns.ir/article_168480_55f049cd928593fd6962710b93f8cba5.pdf

Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 4 1 2023 03 01 Iran's Approach in the Formation of Customary International Law in the Light of the Study of International Law Commission رویکرد ایران در شکل‌گیری قواعد بین‌المللی عرفی در پرتو اقدامات کمیسیون حقوق بین‌الملل سازمان ملل متحد 101 135 168483 10.22034/iruns.2023.168483 EN Abdollah Abedini عضو هیأت علمی پژوهشکده تحقیق و توسعه علوم انسانی (سازمان سمت) Massoud Alizadeh Assistant Professor, Payame Noor University, Tehran. Iran 0000-0002-8075-6822 Journal Article 2023 03 14 International customary law have always had a special place in the system of international law sources. The initial form of international law was based on custom; due to the practice of States, treaty rules have become customary rules and make treaty obligations binding for non-member states; they adapt to the developments of the day and finally, that they continue to exist during the life of the treaties and even after the end of the life of the treaties. Therefore, the customary rule in international law may be called, on the one hand, the "golden rule" of international law, and on the other hand, "an immortal element of the sources of international law." Paying attention to the criteria for the formation of this important source was not a priority of the International Law Commission for conducting a relevant study plan for many years. This was done in 2012, and as a result of the publication of the reports of the special rapporteur of the study, several States, including Iran, also expressed their positions in the sixth committee of the General Assembly regarding the various dimensions of the reports and the final product of this study plan. The study of Iran's approach to the reports of the ILC, which is the main topic of this article, shows Iran's precautionary approach in facing various aspects of the customary rule of international law, including the effect of inaction on the formation of State practice and opinion juris, and the conditions governing the persistent objector. قواعد عرفی بین‌المللی همواره جایگاه ویژه‌ای در نظام منابع حقوق بین‌الملل داشته و دارند. شکل اولیه قواعد حقوق بین‌الملل مبتنی بر عرف بوده؛ قواعد معاهداتی در اثر رویکرد کشورها تبدیل به قواعد عرفی شده و تعهدات معاهداتی را برای دولت‌های غیرعضو الزام‌آور می‌سازند؛ با تحولات روز انطباق می‌یابند و در نهایت، این که در زمان حیات معاهدات و حتی با اختتام حیات معاهدات، به حیات خود ادامه می‌دهند. از این رو، می‌توان قاعده عرفی در حقوق بین‌الملل را از یک سو، «قاعده طلایی» حقوق بین‌الملل و از سوی دیگر، «عنصر نامیرای منابع حقوق بین‌الملل» نامید. توجه به موازین شکل‌گیری این منبع مهم تا سال‌ها در اولویت کمیسیون حقوق بین‌الملل جهت انجام طرح مطالعاتی ذیربط قرار نداشت. در سال 2012 این مهم صورت گرفت و در اثر انتشار گزارش‌های گزارشگر ویژه طرح مزبور، کشورهای مختلف از جمله ایران نیز در کمیته ششم مجمع عمومی مواضع خود را در خصوص ابعاد مختلف این گزارش‌ها و محصول نهایی این طرح مطالعاتی ابراز نمودند. مطالعه رویکرد ایران نسبت به گزارش‌های کمیسیون حقوق بین‌الملل که موضوع اصلی مقاله حاضر را تشکیل می‌دهد، نشانگر رویکرد احتیاطی ایران در مواجهه با جوانب مختلف قاعده عرفی حقوق بین‌الملل از جمله اثر عدم اقدام در شکل‌گیری رویه دولتی و اعتقاد حقوقی و شرایط حاکم بر نهاد معترض مستمر در فرایند شکل‌گیری قاعده عرفی حقوق بین‌الملل می‌باشد. http://www.iruns.ir/article_168483_f39a99a2c53a7bd16fdaa93ab31faf09.pdf