Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 1 1 2018 09 01 The Prominence of Statelessness in the Work of United Nations: From Framing International Regime to Mandating Special Agency اهمیت بی تابعیتی در دستور کار سازمان ملل متحد: از ایجاد رژیم حقوقی بین الملل تا سپردن ماموریت به یک آژانس تخصصی 145 170 80920 10.22034/iruns.2018.80920 EN Safinaz Jadali Assistant Professor at Islamic Azad University, Central Tehran Branch,Tehran, Iran Journal Article 2018 02 13 The statelessness has marked significantly the agenda of the United Nations from early days of its inception in 1945. Its series of activities focused largely on the development of international legal framework in the post-World War II until 1960s. However, despite growing statelessness and the negative impact on fundamental rights of people around the world, the issue remained off the global agenda for almost three decades. Not only states, but even scholars and practitioners had until recently ignored the scope and nature of the statelessness. It was only in the mid-1990s, the issue regained international attention, with the UN General Assembly expanding the mandate of the Office of the UN High Commissioner for Refugees to also encompass the plight of stateless people. The current paper discusses the content and scope of the statelessness regime which gave birth to two universal instruments. It also explores the mandate and global actions of the UNHCR on statelessness. Conceiving the statelessness as a human rights issue, this article seeks to understand whether the endeavors within UN adequately respond to the magnitude of the problem.<br /> <br /> This article discusses the content and scope of the international statelessness regime which gave birth to two universal instruments. It also explores the mandate and global actions of UNHCR on statelessness. As activities and actions of UN to encounter statelessness as an “anomaly” are based on its root cause and consequences, therefore they will be briefly analyzed in this paper. Conceiving the statelessness as a human rights issue, this article seeks to understand whether the endeavors within UN adequately respond to the magnitude of the problem. بی تابعیتی از روزهای نخست، در برنامه کاری سازمان ملل متحد قرار گرفته است. یک سری فعالیت های درون سازمان بر توسعه چارچوب قانونی بین المللی از پایان جنگ جهانی دوم تا اوایل دهه 1960 متمرکز بود. با این حال، علیرغم تعداد زیادی از افراد بی تابعیت در سراسر جهان و تأثیر منفی آن در بهره مندی از حقوق بنیادین توسط افراد بی تابعیت، این مقوله از دستور کار جهانی برای تقریبا سه دهه خارج شد. نه تنها دولت ها و جامعه بین المللی، بلکه دانشمندان و متخصصان نیز گستره و ماهیت بی تابعیتی را نادیده گرفته اند. تنها در اواسط دهه 1990، بی تابعیتی دوباره توجه جامعه بین المللی را به خود جلب و تبدیل به یکی نگرانی های بین المللی شد. در سال 1996، مجمع عمومی سازمان ملل، ماموریت دفتر کمیساریای عالی پناهندگان را گسترش داد تا مشکلات افراد بی تابعیت را نیز شامل شود.<br /> این مقاله در مورد محتوا و دامنه رژیم بین المللی بی تابعیتی که منجر به تصویب دو سند بین المللی گردید میپردازد. همچنین به وظایف و اقدامات جهانی کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد در امور پناهندگان نیز می پردازد. از آنجا که فعالیت ها و اقدامات سازمان ملل متحد برای مقابله با بی تابعیتی به عنوان یک "ناهنجاری" بر اساس ریشه ها و عواقب اصلی آن میباشد، بنابراین این موارد نیز در این مقاله به طور خلاصه تحلیل می شود. با در نظر گرفتن بی تابعیتی به عنوان یک موضوع حقوق بشری این مقاله به دنبال این است که آیا آیا اقدامات سازمان ملل متحد به طور مناسب و با توجه به وسعت موضوع پاسخگو میباشد؟ http://www.iruns.ir/article_80920_7956ade809fc94f5cff0c4879780c523.pdf