Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 6 1 2026 04 21 The Inaction of the United Nations in the War Against Iran and the Historical Shift from Rules to Bilateral Agreements انفعال سازمان ملل در جنگ علیه ایران ‏ و گذار تاریخی از قواعد به قراردادهای دوجانبه 228 240 243026 10.22034/iruns.2026.573087.1215 EN Habibeh Farajzadeh PhD student in International Law, Faculty of Law and Political Science, Allameh Tabatabaei University, Tehran, Iran Journal Article 2026 01 31 The international system that emerged after the Second World War was founded upon a rule-based and ‎institutional framework in which the United Nations and the Security Council were positioned at the core as ‎guarantors of collective peace and security. Although this order consistently operated under the shadow of power ‎politics, it nevertheless provided, for decades, a shared framework for restraining the use of force and regulating ‎state behavior. Developments over the past two decades, however, indicate that this legal shield has gradually ‎eroded, giving way to an ambiguous, interpretive, and power-centered order, one in which rules are less binding ‎norms than instruments contingent upon the will and interests of dominant powers.‎<br><br>By examining the conceptual transition from treaty-based international law to a so-called “rules-based ‎international order,” and by analyzing the structural inefficiencies of the Security Council, this article ‎demonstrates how traditional multilateral diplomacy has lost its deterrent capacity in addressing contemporary ‎security crises, particularly in the Middle East. Israel’s attack on Iranian territory and the Security Council’s ‎inaction in response serve as a concrete test case that exposes this institutional erosion and highlights the ‎limitations of relying exclusively on international legal mechanisms. The article ultimately argues that within ‎such an order, national security and state interests have become increasingly dependent on bilateral diplomacy and ‎contractual network-building; in the absence of such infrastructure, Iran faces the risk of deepening structural ‎isolation within the international system.‎ نظام بین‌الملل پس از جنگ جهانی دوم بر بنیانی قاعده‌محور و نهادمند استوار شد که سازمان ملل متحد و شورای امنیت در کانون آن، ضامن صلح و امنیت ‏جمعی تلقی می‌شدند. این نظم، هرچند همواره در سایه‌ای از توازن قوا عمل می‌کرد و برای دهه‌ها چارچوبی مشترک جهت مهار توسل به زور و تنظیم رفتار ‏دولت‌ها فراهم آورد؛ تحولات دو دهه‌ی اخیر نشان می‌دهد که این سپر حقوقی به‌تدریج فرسوده شده و جای خود را به نظمی مبهم، تفسیرپذیر و قدرت‌محور داده ‏است؛ نظمی که در آن، قواعد بیش از آنکه الزام‌آور باشند، تابع اراده و منافع قدرت‌های مسلط‌اند.‏<br><br>این مقاله با واکاوی گذار مفهومی از حقوق بین‌الملل معاهده‌محور به «نظم بین‌المللی مبتنی بر قواعد» و بررسی ناکارآمدی ساختاری شورای امنیت، نشان ‏می‌دهد که چگونه دیپلماسی چندجانبه‌ی سنتی در مواجهه با بحران‌های امنیتی معاصر، به‌ویژه در خاورمیانه، کارکرد بازدارنده‌ی خود را از دست داده است. تجاوز ‏اسرائیل به خاک ایران و انفعال شورای امنیت در قبال آن، به‌مثابه آزمونی عینی، این فرسایش نهادی را آشکارتر ساخته و محدودیت‌های اتکای صرف به ‏سازوکارهای حقوقی بین‌المللی را برجسته کرده است. مقاله در نهایت استدلال می‌کند که در چنین نظمی، امنیت و منافع ملی کشورها بیش‌ازپیش به توانایی آن‌ها ‏در دیپلماسی دوجانبه و شبکه‌سازی قراردادی وابسته شده و ایران، در غیاب این زیرساخت، با خطر تعمیق انزوای ساختاری در نظام بین‌الملل روبه‌روست.‏ http://www.iruns.ir/article_243026_8ae1584de4f0f95f6a50e5720eafce94.pdf