Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 5 1 2024 12 21 Convention on cybercrimes: a step towards security or violation of human rights? کنوانسیون جرایم سایبری: گامی در جهت امنیت یا نقض حقوق بشر؟ 98 110 213200 10.22034/iruns.2024.213200 EN Habibeh Farajzadeh Faculty of Law and Political Science, Allameh Tabatabaei University Journal Article 2025 01 12 The Draft United Nations convention against cybercrime, recognized as the first comprehensive United Nations document in the field of combating cybercrime, has been finalized with the aim of countering cybercrime and enhancing international cooperation in this regard. It criminalizes a wide range of offenses, including illegal access, illeagal interception, destruction of electronic data, Laundering of proceeds of crime and sexual exploitation of children. However, human rights concerns surrounding this convention, including broad surveillance powers, insufficient safeguards for privacy protection, and the risk of violating fundamental freedoms, are clearly evident. The convention's draft does not fully incorporate human rights principles, particularly in the areas of freedom of expression and privacy, which could lead to misuse of the treaty for surveillance and repression. The article emphasizes that to prevent human rights violations, it is essential to include more precise regulations and stronger protective safeguards in this convention.<br />Keywords: Cybercrime Convention, Human Rights, Privacy Violation, Freedom of Expression, Surveillance Powers, International Cooperation, Safeguards. پیش‌نویس کنوانسیون مقابله با جرایم سایبری که نخستین سند جامع سازمان ملل متحد در زمینه مقابله با جرایم سایبری به شمار می‌رود و با هدف مقابله با جرایم سایبری و ارتقای همکاری بین‌المللی در این زمینه به تأیید نهایی رسیده است؛ طیف وسیعی از جرایم از جمله دسترسی غیرقانونی، شنود غیرمجاز، تخریب داده‌های الکترونیکی، سوءاستفاده جنسی از کودکان و پول‌شویی عواید ناشی از جرم را جرم‌انگاری می‌کند. بااین‌حال، نگرانی‌های حقوق بشری پیرامون این کنوانسیون از جمله اختیارات گسترده نظارتی، نبود پادمان‌های کافی برای حفاظت از حریم خصوصی و خطر نقض آزادی‌های اساسی به‌وضوح نمایان است. در متن کنوانسیون، اصول و موازین حقوق بشر به‌ویژه در زمینه آزادی بیان و حریم خصوصی به‌طور کامل لحاظ نشده و این موضوع می‌تواند به سوءاستفاده از این معاهده برای نظارت و سرکوب منجر شود. این مقاله تأکید می‌کند که برای جلوگیری از نقض حقوق بشر، ضروری است که مقررات دقیق‌تر و پادمان‌های حفاظتی مؤثرتری در این کنوانسیون گنجانده شود. Cybercrime Privacy Freedom of Expression Surveillance Powers International Cooperation http://www.iruns.ir/article_213200_dcf793811a3a3f360cb7f8354a231ece.pdf