Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 4 1 2023 03 01 Iran's Approach in the Formation of Customary International Law in the Light of the Study of International Law Commission رویکرد ایران در شکل‌گیری قواعد بین‌المللی عرفی در پرتو اقدامات کمیسیون حقوق بین‌الملل سازمان ملل متحد 101 135 168483 10.22034/iruns.2023.168483 EN Abdollah Abedini عضو هیأت علمی پژوهشکده تحقیق و توسعه علوم انسانی (سازمان سمت) Massoud Alizadeh Assistant Professor, Payame Noor University, Tehran. Iran 0000-0002-8075-6822 Journal Article 2023 03 14 International customary law have always had a special place in the system of international law sources. The initial form of international law was based on custom; due to the practice of States, treaty rules have become customary rules and make treaty obligations binding for non-member states; they adapt to the developments of the day and finally, that they continue to exist during the life of the treaties and even after the end of the life of the treaties. Therefore, the customary rule in international law may be called, on the one hand, the "golden rule" of international law, and on the other hand, "an immortal element of the sources of international law." Paying attention to the criteria for the formation of this important source was not a priority of the International Law Commission for conducting a relevant study plan for many years. This was done in 2012, and as a result of the publication of the reports of the special rapporteur of the study, several States, including Iran, also expressed their positions in the sixth committee of the General Assembly regarding the various dimensions of the reports and the final product of this study plan. The study of Iran's approach to the reports of the ILC, which is the main topic of this article, shows Iran's precautionary approach in facing various aspects of the customary rule of international law, including the effect of inaction on the formation of State practice and opinion juris, and the conditions governing the persistent objector. قواعد عرفی بین‌المللی همواره جایگاه ویژه‌ای در نظام منابع حقوق بین‌الملل داشته و دارند. شکل اولیه قواعد حقوق بین‌الملل مبتنی بر عرف بوده؛ قواعد معاهداتی در اثر رویکرد کشورها تبدیل به قواعد عرفی شده و تعهدات معاهداتی را برای دولت‌های غیرعضو الزام‌آور می‌سازند؛ با تحولات روز انطباق می‌یابند و در نهایت، این که در زمان حیات معاهدات و حتی با اختتام حیات معاهدات، به حیات خود ادامه می‌دهند. از این رو، می‌توان قاعده عرفی در حقوق بین‌الملل را از یک سو، «قاعده طلایی» حقوق بین‌الملل و از سوی دیگر، «عنصر نامیرای منابع حقوق بین‌الملل» نامید. توجه به موازین شکل‌گیری این منبع مهم تا سال‌ها در اولویت کمیسیون حقوق بین‌الملل جهت انجام طرح مطالعاتی ذیربط قرار نداشت. در سال 2012 این مهم صورت گرفت و در اثر انتشار گزارش‌های گزارشگر ویژه طرح مزبور، کشورهای مختلف از جمله ایران نیز در کمیته ششم مجمع عمومی مواضع خود را در خصوص ابعاد مختلف این گزارش‌ها و محصول نهایی این طرح مطالعاتی ابراز نمودند. مطالعه رویکرد ایران نسبت به گزارش‌های کمیسیون حقوق بین‌الملل که موضوع اصلی مقاله حاضر را تشکیل می‌دهد، نشانگر رویکرد احتیاطی ایران در مواجهه با جوانب مختلف قاعده عرفی حقوق بین‌الملل از جمله اثر عدم اقدام در شکل‌گیری رویه دولتی و اعتقاد حقوقی و شرایط حاکم بر نهاد معترض مستمر در فرایند شکل‌گیری قاعده عرفی حقوق بین‌الملل می‌باشد. http://www.iruns.ir/article_168483_f39a99a2c53a7bd16fdaa93ab31faf09.pdf