Iranian Association for UN Studies Iranian Review for UN Studies 2645-646X 2 2 2019 07 01 Non-Legally Binding Arrangements for Ballistic Missiles Control ترتیبات غیرالزام‌آور ازلحاظ حقوقی جهت کنترل موشک‌های بالستیک 33 70 121930 10.22034/iruns.2019.121930 EN Saeid Baghban Kondori Doctoral researcher in International Law, University of Tehran, Iran. 0000-0001-6390-4398 Journal Article 2021 01 04 The issue of Weapons of Mass Destruction (WMD) is not only an alarming concern, but appears to be a growing threat to the international peace and security. Ballistic missiles as prominent means of delivery for such weapons have compelled international community to seek arrangements for the control or supervision over WMD delivery systems. Construction of heretofore arrangements at the international level have not been conducive to binding compliance; they have proved less than effective in preventing non-compliance. The binding nature of controlling arrangements for WMD could be either legal or political. The question is then how a non-legally binding arrangement would contribute to non-proliferation of ballistic missiles. In pursuit of an answer for this question, this article compares the Missile Technology Control Regime; the Presidential Nuclear Initiatives; the Proliferation Security Initiative; and the Hague Code of Conduct so as to provide a detailed assessment of the effectiveness of political commitments among States. This article argues that States have increasingly demonstrated resistance to legally binding arrangements. In contrast, they have been more receptive to politically binding arrangements and more prone to what can be dubbed as soft law. While the effectiveness of political commitments in the community of States is a dubious debate, there, nonetheless, seems to be no alternative to a modicum of liability for achieving some kind of consented arrangement among States. تسلیحات کشتارجمعی صرفاً یک نگرانی هشدارآمیز تلقی نمی‌شوند، بلکه این نوع تسلیحات تهدیدی فزاینده برای صلح و امنیت بین‌المللی هستند. موشک‌های بالستیک به‌عنوان مهم‌ترین ابزار جهت تحویل چنین تسلیحاتی، اجتماع بین‌المللی را وادار کرده‌اند تا جهت کنترل و نظارت بر سامانه‌های تحویل تسلیحات کشتارجمعی ترتیباتی را ایجاد کنند. این ترتیبات بین‌المللی تا به امروز نتوانستند یک نظام پایبندی الزام‌آور ایجاد کنند و همچنین تأثیر قابل‌توجهی در مهار عدم پایبندی نداشته‌اند. ماهیت الزام‌آور ترتیبات کنترلی بر تسلیحات کشتارجمعی می‌تواند سیاسی یا حقوقی باشد. لذا سؤالی که مطرح می‌شود این است که چگونه ترتیبات غیر الزام‌آور ازلحاظ حقوقی می‌توانند در راستای عدم اشاعه موشک‌های بالستیک راهگشا باشند. در این پژوهش برای پاسخ به این سؤال «نظام کنترل فناوری موشکی»، «ابتکارات هسته‌ای ریاست جمهوری»، «ابتکار امنیت اشاعه» و «قواعد رفتاری لاهه» موردبررسی قرار می‌گیرند تا از این طریق ارزیابی دقیقی در این زمینه از میزان تأثیر تعهدات سیاسی میان دولت‌ها ارائه شود. در این پژوهش استدلال می‌شود که دولت‌ها در این حوزه به‌طور فزاینده‌ای از ترتیبات الزام‌آور حقوقی اجتناب می‌کنند؛ در مقابل ترتیبات الزام‌آور سیاسی را بیشتر ترجیح و تمایل بیشتری به حقوق نرم نشان می‌دهند. باوجوداینکه که مسئله تأثیر تعهدات سیاسی در اجتماع دولت‌ها هنوز قوام کافی ندارد، اما به نظر می‌رسد که فعلاً به‌منظور دستیابی به‌نوعی توافق رضایت‌بخش درزمینهٔ عدم اشاعه موشک‌های بالستیک، انتخابی به‌جز بهره‌گیری از تعهدات سیاسی برای دولت‌ها وجود ندارد. http://www.iruns.ir/article_121930_c2503a6cf8a1ff184e18f4b0aa34b12b.pdf